صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به سرمگی سوی آن خاک پا نمیبینم به چشم کم طرف توتیا نمیبینم چه لازم است که خود را سبک کنم چون کاه چو رنگ جاذبه در کهربا نمیبینم نسیم صبحم و کارم دریدن جیب است به تنگ گیری بند قبا نمیبینم چه لازم است بر آیینه مشق بوسه کنم چو نقش خویش در آن نقش پا نمیبینم به بر گرفته مرا تنگ، ذوق دلتنگی چو غنچه راه نسیم صبا نمیبینم که بسته است حنا دست با دستان را که غیر خاک به مشت گدا نمیبینم اگر به دوزخ ازین خاکدان مرا خوانند چو سیل میروم و بر قفا نمیبینم چه چشمداشت ز بیگانگان گوشه نشین که گوش را به سخن آشنا نمیبینم چراغ طور اگر خضر راه من گردد ز بخت تیره همان پیش پا نمیبینم هزار غنچه تصویر باز شد صائب منم که روی دلی از صبا نمیبینم