صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۴۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چه دست در خم آن زلف دلنواز کنم به ناخنی که ندارم چه عقده باز کنم ببین چه ساده دل افتادهام که میخواهم ترا به نیم دل از خلق بینیاز کنم مرا که هر مژه در عالمی است پا در گل نظر به شاهد وحدت چگونه باز کنم فروغ عاریتی آنقدر گزیده مرا که همچو شمع زبان در دهان گاز کنم یکی هزار شود قطره چون به بحر رسید چرا مضایقه جان به دلنواز کنم مرا که نیست دلی، چون حضور دل باشد مرا که نیست نیازی چرا نماز کنم من آنچه میکشم از خویش میکشم صائب چگونه از خودی خویش احتراز کنم