صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
منم که مصرف نقد نگاه میدانم به روی خوب ندیدن گناه میدانم اگر چه شد تنم از داغ عشق لاله ستان هنوز دعوی خود بیگواه میدانم فتادگی است در آیین من پرستش حق زمین میکده را خانقاه میدانم کمند شوخی این ره چنان ربوده مرا که گر به کعبه رسم سنگ راه میدانم به حرفهای سبک قیمت مرا مشکن که کوه درد ترا کم ز کاه میدانم چنان زلف به چشمم جهان سیاه شده است که آه را نفس صبحگاه میدانم اگر چه مسند عزت به من قرار گرفت هنوز یوسف خود را به چاه میدانم ز عجز دشمن خونخوار میشود گستاخ سبک عنانی برق از گیاه میدانم توجهی که ترا در شکست دلها هست ز بر شکستن طرف کلاه میدانم همان ز مشق گنه دست بر نمیدارم اگر چه نامه خود را سیاه میدانم گناه را چو شفیعان عزیز میدارم ز بس که عفو تو عاشق گناه میدانم از آن چو آبله پیچیدهام به دامن پای که گل به خار زدن را گناه میدانم به رشته نگه آن کس که میکشد صائب بغیر گوهر عبرت، گناه میدانم