صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چنان که نیل بود مانع رسیدن چشم به خط رخ تو امان یافت از گزیدن چشم شب گذشته کجا بودهای که خوابیده است بساط سبزه خط تو از چریدن چشم ز دل چو آیینه چینم بساط حیرانی نه شبنم که قناعت کنم به دیدن چشم به آه و ناله محال است مهربان گردد بتی که رام نشد از فسون دمیدن چشم به بال بسته چه پرواز میتوان کردن چه قطع راه توان کرد از دویدن چشم مباش بیحرکت زینهار کز گلشن به آفتاب رسد شبنم از پریدن چشم به روشنایی دل میتوان جهان را دید و گرنه سهل بود دیدن و ندیدن چشم زبان و گوش چه حاجت چو هست بینایی که با نگاه بود گفتن و شنیدن چشم خبر ز گردش پرگار میدهد مرکز دلیل رفتن دلهاست آرمیدن چشم شریف را به خسیس احتیاج میافتد که برگ کاه بود داروی پریدن چشم چو مشت سرمه غبار وجود من صائب به باد میرود از یک نفس کشیدن چشم