صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۲۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز بیم هجر شب وصل یار میلرزم میان بحر ز بیم کنار میلرزم یکی است نسبت هجران و وصل با دل من به یک قرار من بیقرار میلرزم زمین ز زلزله برخود چنان نمیلرزد که من ز جلوه آن شهسوار میلرزم شود ز سبزه بیگانه خون گل پامال ز خط سبز بر آن گلعذار میلرزم به یک جهان دل بیتاب، رشتهای چه کند بر آن دو سلسله مشکبار میلرزم کمان سخت پر و بال تیر میگردد ز بیم هجر در آغوش یار میلرزم چنان که بیجگر از غم به خویش میلرزد من از مشاهده غمگسار میلرزم کجاست سوختهای تا دهد حیات مرا که من به خرده جان چون شرار میلرزم وطن به عزت غربت نمیرود از دل چو آب در گهر شاهوار میلرزم اگر چه هست گناه من از شمار افزون همان ز پرسش روز شمار میلرزم چه سرو تهمت آزادگی است بر من بار که من به برگ خود افزون زبار میلرزم خط مسلمی آفت است بیبرگی تو از خزان و من از نوبهار میلرزم به راستی نتوان شد ز تیر مار ایمن من از مساعدت روزگار میلرزم به لاله زار نلرزد دل صبا صائب چنین که من به دل داغدار میلرزم