صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۲۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به لب نمیرسد از ضعف آه شبگیرم ز بار دل چو کمان، خانه میکند تیرم ز بس گداختگی در نظر نمیآیم مگر به موی میان کردهاند تصویرم چه بوریا همه تن استخوان نما شدهام هما ز سایه خود میکشد به زنجیرم گذشته است به تعمیر دل مدار مرا نمیشود نکند روزگار تعمیرم ز نقشهای مخالف همین خبر دارم که همچو موم گرفتار دست تقدیرم چنین که سرکشی از شست من برون جسته است به حیرتم که چسان گرد میکند تیرم نظر ز دیدن من همچو دود میپوشند مس سیاه دلان را اگر چه اکسیرم خدنگ ناله من بیکمان سبکسرست نمیپرد به پر و بال دیگران تیرم جواب آن غزل است این که میرشوقی گفت چو شیر از دو طرف میکشند زنجیرم