صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
درین سفر که توکل شده است راهبرم یکی است نسبت زنار و توشه با کمرم چنان ربوده مرا لذت سبکباری که تن به گرد یتیمی نمیدهد گهرم سپهر نقطه پرگار شد ز حیرانی همین منم که به پایان نمیرسد سفرم چنین که در رگ من ریشه کرده خامیها در آفتاب قیامت نمیرسد ثمرم ز خانه دشمن من چون حباب میخیزد نهان به پرده راز خودست پرده درم درین ریاض من آن لاله سیه کارم که آب خضر شود خون مرده در جگرم چگونه خون نچکد از کلام من صائب که موج اشک شکسته است شیشه در جگرم