صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۱۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز خال روز سیاهی که داشتم دارم ز زلف رشته آهی که داشتم دارم رسید اگر چه به پایان چو شمع هستی من ز اشک و آه سپاهی که داشتم دارم تو داد وعده خلافی بده به خاطر جمع که من همان سر راهی که داشتم دارم درین بهار که یک سبزه زیر سنگ نماند ز زیر بال پناهی که داشتم دارم چه سود ازین که سرم چون حباب رفت به باد ز فکر پوچ کلاهی که داشتم دارم به وصل گمشده خود رسید هر بیچشم منم که چشم به راهی که داشتم دارم ز خرمن است چه حاصل دل حریص مرا که چشم بر پر کاهی که داشتم دارم به رو اگر چه گناه مرا نیاوردند ز انفعال گناهی که داشتم دارم ز خوان وصل نشد سیر دیدهام صائب گرسنه چشم نگاهی که داشتم دارم