صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۱۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز سر کلاه نمد را چگونه بردارم که زیر تیغ حوادث همین سپر دارم چو تخم سوخته از خاک بر نمیآید سری که من ز خیال تو زیر پر دارم مرا ز برگ سفر شوق کعبه غافل کرد مگر چو آبله در راه آب بر دارم دهم ز شوق جمال تو شستشوی نگاه به آفتاب اگر بیرخست نظر دارم ز طوق فاخته دیوانهای زنجیری رعونتی که ز آزادگی به سر دارم توان ز دشمن دانا کناره کرد به عقل ز تیر کج حذر از راست بیشتر دارم کجا به سایه بال هما کنم اقبال سعادتی که من از عشق در نظر دارم ز دستگیری پیر مغان نیم نومید اگر چه همچو سبو دست زیر سر دارم دل از غبار یتیمی نمیتوان برداشت وگرنه بحر گره در دل گهر دارم ز شوق تیغ تو از گل کنم اگر بستر زبیقراری خون خار در جگر دارم به کار عالم فانی نمیرود دستم ز عجز نیست اگر دست بر کمر دارم چو نی به ناخن من همچو نیشکر کردند ازین چه سود که در آستین شکر دارم کدوی پوچ ز صهبا گرانبها گردد علاقه بیشتر از سر به درد سر دارم گزیده است مرا پاس آشنایی خلق وگرنه آبلهها در دل از سفر دارم من و جدایی و آنگاه زندگی صائب لبی به خون خود از تیغ تشنهتر دارم