صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز ابر تربیت روزگار نومیدم چو تخم سوخته از نوبهار نومیدم ز وصل گل نبود خارپا چنان نومید که من ز وصل توای گلعذار نومیدم پرست از گل بیخار دامن هر خار در آن چمن که من از نوبهار نومیدم مرا به عالمی افکنده است حیرانی که در کنار ز بوس و کنار نومیدم ز چار موجه دریای غم کفایت من همین بس است که از غمگسار نومیدم ز بازگشت گهر چون صدف بود نومید من آنچنان ز دل بیقرار نومیدم چنین که بخت جفاکار در شکست من است اگر گهر شوم از اعتبار نومیدم نسیم مصر کجاست یاد من کند صائب چنین که من ز دیار و زیار نومیدم