صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به حرف تلخ ز لبهای یار خرسندم چو طوطیان نبود چشم بر شکر خندم مرا مکن ز سر کوی خود به خواری دور که من به یک نگه دور از تو خرسندم اگر علاقه به مجنون من ندارد عشق چرا از چشم غزالان کند نظربندم چو سرو و بید ز بیحاصلی کفایت من همین بس است که آسوده دل ز پیوندم به خون بیگنهان نیست تشنه غمزه تو چنین که من به وصال تو آرزومندم رسیده است به جایی جنون من صائب که هیچ کس ز عزیزان نمیدهد پندم