صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
منم که از جگر لاله داغ میدزدم فروغ از گهر شب چراغ میدزدم به نیم جنبش ابرو خموش میگردم به یک نسیم نفس چون چراغ میدزدم اگر به مجلس میصد حدیث تلخ رود به زیرلب همه را چون ایاغ میدزدم سراغ میکنم از مردمان نشان ترا دگر ز رشک نشان از سراغ میدزدم ز داغ بینمکی چند زخم من سوزد ز بزم عشق نمکدان داغ میدزدم دماغ نکهت تند نسیم زلف کراست ز بوی سیب زنخدان دماغ میدزدم دگر عجب گل داغی به دستش افتاده است ز صائب این گهر شب چراغ میدزدم