صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۷۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چو بید اگر چه درین باغ بیبر آمدهام به عذر بیثمری سایه گستر آمدهام ز نقص خودبه امید کمال خرسندم اگر چه همچو مه عید لاغر آمدهام به پای قافله رفتن ز من نمیآید چو آفتاب به تنها روی بر آمدهام همان به خاک برابر چو نور خورشیدم اگر چه از همه آفاق بر سر آمدهام مدار روی دل از من دریغ کز غفلت ز آستانه دلها به این در آمدهام دل دو نیم مر قدر، عشق میداند چو ذوالفقار به بازوی حیدر آمدهام مرا ز بیبری خویش نیست بر دل بار که چون چنار به دست تهی بر آمدهام جواب تلخ ز خشکی به ابر میگوید به قلزمی که به امید گوهر آمدهام چو موج اگر چه شکسته است بال من صائب به ساحل از دل دریا مکرر آمدهام