صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۹۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
برون نیامده از برگ بیثمر شدهام خبر نیافته از خویش بیخبر شدهام مرا ز سنگ ملامت چو نیست آزادی ازین چه سود که چون سرو بیثمر شدهام به گرد کعبه مقصود اگر نگردیدم به این خوشم که درین راه پی سپر شدهام اگر رسد به سرم بیخبر چه خواهم شد که از رسیدن پیغام بیخبر شدهام قناعت از گل این باغ کردهام به گلاب ز آفتاب تسلی به چشمتر شدهام ز نارسایی پرواز گشتهام طاوس زبس فریفته نقش بال و پر شدهام چو قطره گر چه فتادم ز چشم ابر بهار سرم به ابر رسیده است تا گهر شدهام بود ز آهوی رم کرده نافهای بسیار ز چشم شوخ تو قانع به یک نظر شدهام نبود ناله من بیاثر چنین صائب ز هرزه نالی بسیار، بیاثر شدهام