صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مشرق مهر بود سینه بیکینه ما صاف چون صبح به آفاق بود سینه ما خون اگر در جگر نافه آهو شد مشک مشک خون میشود از خرقه پشمینه ما ریشه سبزه زنگار رسیده است به آب چه خیال است که روشن شود آیینه ما؟ آن که بر نعمت الوان جهان دارد دست میبرد رشک به نان جو و کشکینه ما تا ز مستی جهالت به خمار افتادیم به کدورت گذرد شنبه و آدینه ما در پریخانه ما جغد هما میگردد صبح شنبه خجل است از شب آدینه ما شسته رو میشود از گرد یتیمی صائب گوهری را که فتد راه به گنجینه ما