صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چه قدر سرخوشی از باده انگور کنیم به که پیمانه خود از سر منصور کنیم ما که از پرتو مهتاب نظر میبازیم به چه طاقت هوس انجمن طور کنیم ما چو نرگس به تن خویش نظر باختهایم به چه رو چشم به رخساره منظور کنیم نمکی نیست درین عالم پرشور، مگر از نمکدان قیامت دهنی شور کنیم برویای برق سبکسیر که در خرمن ما دانهای نیست که قفل دهن مور کنیم عارفان غوره خود را میگلگون کردند ما بر آنیم که صهبای خود انگور کنیم جاده روشن شمشیر بود دست بدست صائب از مرگ چرا منزل خود دور کنیم