صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۸۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما لب خشک قناعت لب نان میدانیم دست شستن ز طمع آب روان میدانیم دل نبندیم به اسباب سبکسیر جهان بادپیمایی اوراق خزان میدانیم در تماشاگه این معرکه طفل قریب هر که پوشد نظر، از دیده و ران میدانیم چیدهایم از دو جهان دامن الفت چون سرو هر که از ما گذرد آب روان میدانیم بهر برداشتن از خاک مذلت ما را هر که قد راست کند تیر و سنان میدانیم فکر در عالم حیرانی ما محرم نیست خامشی را ز پریشان سخنان میدانیم چه فتاده است برآییم چو یوسف از چاه ما که خود را به زر قلب گران میدانیم حسن از پرده محال است که آید بیرون روی چون آینه را به آینه دان میدانیم هر که سنگ ره ما گرمروان میگردد در بیابان طلب، سنگ فسان میدانیم سنگ اگر بر سر دیوانه ما میبارد صائب از بیخبری رطل گران میدانیم