صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
روشن است از دل بیکینه ما سینه ما گوهر ماست چراغ دل گنجینه ما گر چه در نافه ما جز جگر سوخته نیست جگر نافه بود داغ ز پشمینه ما (صبح شنبه به نظر جلوه کند مستان را از فروغ میگلگون شب آدینه ما) گر شود موجه دریای حوادث صیقل نیست ممکن که شود صیقلی آیینه ما دل ما را بشکن گوهر اگر میخواهی که شکست است کلید در گنجینه ما جای شکرست که امسال شد از گردش چرخ چون میکهنه گوارا غم دیرینه ما چشم زخمی ز گرانان جهان گر نرسد خطر از سنگ ندارد دل آیینه ما هر کماندار که از دست قضا قبضه گرفت میکند دست روان بر ورق سینه ما کار فانوس کند در دل شبها صائب خانه ما ز صفای دل بیکینه ما