صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۵۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شکوه از کجروی طالع وارون چه کنم؟ اژدها میشود این مار ز افسون چه کنم؟ دلم از زخم زبان کاغذ سوزن زده شد همچو عیسی نکشم رخت به گردون چه کنم؟ در و دیوار به وحشت زدگان زندان است ننهم روی خود از شهر به هامون چه کنم؟ آفت صبحت خلق از دد و دام افزون است نروم در دهن شیر چو مجنون چه کنم؟ هست در گوشه نشینی دل جمعی گرهست در خم مینگریزم چو فلاطون چه کنم؟ من که داغ است گران بر سر سودا زدهام چتر کیخسروی و تاج فریدون چه کنم؟ چشم سخت فلک از آب مروت خالی است طمع باده ازین کاسه وارون چه کنم؟ دردها کم شود از گفتن و دردی که مراست از تهی کردن دل میشود افزون چه کنم؟ بود تا از دل صد پاره اثر، کردم صبر رفت یکبارگی از دست دل اکنون چه کنم؟ من که از خون جگر نشأه میمی یابم لاله گون روی خود از باده گلگون چه کنم؟ سازگاران جهان را دل ازو پر خون است من به این طالع ناساز به گردون چه کنم؟ من گرفتم به گرستن شودم دیده تهی با لب پر سخن وبا دل پر خون چه کنم؟ من نه آنم که تراوش کند از من گلهای میدهد خون جگر رنگ به بیرون چه کنم؟ نتوان ساخت تهی دل چو درین عالم تنگ دست صائب ننهم بر دل پر خون چه کنم؟