صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
من که از شرم گذارم چو خیال تو کنم چه خیال است تمنای وصال تو کنم؟ نیست چون حوصله یک نگه دور مرا به ازین نیست قناعت به خیال تو کنم برگ بارست به نورسته نهالی که تراست چون من اندیشه پیوند نهال تو کنم؟ چون به رخسار تو بیپرده توانم دیدن؟ من که میسوزم اگر یاد جمال تو کنم سایه را نافه صفت دور ز خود میسازد نظر از دور چسان من به غزال تو کنم؟ نیست محتاج به گلگونه عذاری که تراست خون خود را به چه امید حلال تو کنم؟ از خدا میطلبم عمر درازی چون زلف که به تفصیل نظر بر خط و خال تو کنم طالعی چون عرض شرم تمنا دارم که به صد چشم تماشای جمال تو کنم بحر و کان در نظرت چشم ترست و لب خشک به چه سرمایه تمنای وصال تو کنم؟ چون شوم از تو برومند، که در عالم آب شرم نگذاشت لبیتر ز زلال تو کنم نیم جانی که مرا هست کمین بخشش توست چون منای جان جهان بخل به مال تو کنم؟ نه ز اندیشه جان است، ز بیبرگیهاست اگر اندیشهای از برق جلال تو کنم ز نگه غبغب سیمین تو میگردد آب چون به انگشت اشارت به هلال تو کنم؟ گل رخسار تو داغ از نگه گرم شود لاله را چون طرف چهره آل تو کنم؟ از لطافت گل رخسار ترا نیست مثال تا چو آیینه قناعت به مثال تو کنم من که چشمتر من شبنم گلزار تو بود چون تسلی دل خود را به خیال تو کنم؟ نشد از وصل دل تنگ تو صائب خرم به چه تدبیر دگر رفع ملال تو کنم