صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حال خود چون به توای غنچه دهن عرض کنم؟ به زبانی که ندارم چه سخن عرض کنم؟ چون بغیر از تو سخن را نبود دادرسی سخن خود به که از اهل سخن عرض کنم؟ درد خود را زمسیحا نتوان داشت نهان سرتویی، درد سر خود به که من عرض کنم؟ سخن بوسه که جنگ است گل پیشرسش به چه امید منای غنچه دهن عرض کنم؟ آرزویی که گره در دل گستاخ من است ادب این است که با تیغ و کفن عرض کنم مومیایی ز دل سنگ برون میآید شکوه خود به کهای عهدشکن عرض کنم؟ محرم راز چو در دایره امکان نیست رخصتم ده که به آن چاه ذقن عرض کنم گر به طومار شکایت نتوانی پرداخت آنقدر باش که من یک دو سخن عرض کنم گل نفس سوخته از شاخ برآید صائب گر تهیدستی خود را به چمن عرض کنم