صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
قطره بیسرو پایم دل دریا دارم ذره خاکم و پیشانی صحرا دارم نیست از سیل گرانسنگ حوادث خطرم خانه در کوچه گمنامی عنقا دارم همچو شبنم چه به مجموعه گل دل بندم؟ من که در دیده خورشید فلک جا دارم جگر سنگ به نومیدی من میسوزد شیشه آبلهام، راه به خارا دارم من تنک حوصله و دختر رزشیشه دل است چه عجب گر هوس توبه ز صهبا دارم؟ به یک آغوش چه گل چینم از آن نخل امید؟ همچو گل یک بغل آغوش تمنا دارم موم از چرب زبانی نکند صید مرا شعلهام شعله، سرعالم بالا دارم گریه تاب نشست از رخ من گرد خمار چشم بر خوشه انگور ثریا دارم نقش امید محال است که صورت بندد چند آیینه بر صورت عنقا دارم؟ روزگاری است ز چشم گهرافشان صائب همچو گرداب وطن در دل دریا دارم