صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر چه از درد خزانی شده رخساره ما میتوان چید گل از سینه صد پاره ما نفس گرم درین بوته نخواهد ماندن تا شود شیشه میاین دل چون خاره ما گر چه از داغ یتیمی دل ما سوخته است هست سنگ یده هر مهره گهواره ما چرب سازد علم از خون شفاعت خواهان چون برآرد ز میان تیغ، ستمکاره ما درد خود گر به مسیحای زمان عرض کنیم میزند بر در بیچارگی از چاره ما آب دریا نکند ریگ روان را سیراب سیری از باده ندارد دل میخواره ما صائب از سعی محال است به انجام رسد سفر ریگ روان و دل آواره ما