صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۱۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگر چه چندی به زمین همچو غبار افتادم عاقبت در پی آن شاهسوار افتادم کشش بحر مرا جانب خود باز کشید گر چه چون موج ز دریا به کنار افتادم شد به یک چشم زدن خرج عدم خرده من تا جدا ز آتش سوزان چو شرار افتادم شد مگر قطره من بیخبر از شکر وصول؟ که ز دریا به کف ابر بهار افتادم ز آهن و سنگ چه سختی که نیامد پیشم در دل سوختهای تا چو شرار افتادم فتح بابی که مرا شد ز گلستان این بود که ز خمیازه گلها به خمار افتادم من که یک عمر به خود راه نبردم صائب به چه امید به اندیشه یار افتادم؟