صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۶۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سوختم بس که به دنبال تمنا رفتم مردم از بس که پی آتش سودا رفتم منم آن سیل که صد بار شدم زیر و زبر تا از این وادی خونخوار به دریا رفتم سرمه گردید نفس در جگر سوختهام تا به کنه دل خود همچو سویدا رفتم میزدم جوش طرب در دل خم چون میناب به چه تقصیر به پیمانه و مینا رفتم؟ عرق سعی به مقصود رسانید مرا بر بساط گهر از آبله پا رفتم این زمان راه به پای دگران میسپرم من که صد بادیه را سلسله بر پا رفتم (جلوه گل نزند راه تماشای مرا من که از کار ز حسن چمن آرا رفتم) (درد عشق است خداداد، و گر نه صد بار من بیچاره به دریوزه دلها رفتم)