صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل آسودهای داری مپرس از صبر و آرامم نگین را در فلاخن مینهد بیتابی نامم ز بس زهر شکایت خوردم و بر لب نیاوردم به سبزی میزند تیغ زبان چون پسته در کامم اگر از شکوه دوران خموشم، نیست خرسندی نمیخیزد صدا از بینوایی از لب جامم به چشم همت من دولت دنیا نمیآید مکرر آستین افشانده بر صید هما دامم به زلف یار از هر بند پیوند دگر دارم نه چون مرغ دل اهل هوس نوکیسه دامم ز مجنون یادگاری نیست جز من، جای آن دارد که سازد عشق از چشم غزالان حلقه دامم سپند آتش رخسارم آسایش نمیدانم اثر تا از وجودم هست در سیرست آرامم شکست من ندارد حاصلی غیر از شکست خود دل خارا به درد آید ز عاجز نالی جامم در آغاز محبت دست و پا گم کردهام صائب نمیدانم کجا خواهد کشید آخر سرانجامم