صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکم سرشک شمع گردد مهره گل بر سر خاکم ز خواب نیستی در حشر از آن سربر نمیآرم که میترسم کند گرد خجالت زنده در خاکم چه به از شهپر توفیق باشد مرغ بیپر را چرا اندیشد از تیغ شهادت جان بیباکم ز من گل چیدن از رخسار محجوبان نمیآید نیالاید به خون بیگناهان دامن پاکم مرا از سینه صافی کین کس در دل نمیماند که طوطی میشود زنگار در آیینه پاکم ز چشم شور اختر یک سر سوزن نیندیشم نگیرد بخیه چون صبح از گشایش سینه چاکم به گرد دانه بهر خرد کردن آسیا گردد نه از مهرست اگر برگرد سر میگردد افلاکم ز مسواک ربایی زنگ دندانم یکی صد شد سرانگشت ندامت کاش میگردید مسواکم ز کوه غم دل بیتاب من آرام میگیرد نمیسازد شراب و شاهد و مطرب طربناکم چو خار خشک دست از دامن شب بر نمیدارم فتد چون کار با دامان مردم خار نمناکم زمستی گریه گردن خون به خون شستن بود صائب مگر زآلودگیها پاک سازد گریه تاکم