صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۶۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشم به خاطر آنچه میگردید شد یکجا فراموشم نمیگردد ز خاطر محو چون مصرع بلند افتد شدم خاک و نشد آن قامت رعنا فراموشم چه فارغبال میگشتم درین عالم اگر میشد غم امروز چون اندیشه فردا فراموشم چشم آن کس که دور افتاد گردد از فراموشان من از خواری به پیش چشم از دلها فراموشم سپند او شدم تا از خودی آسان برون آیم ندانستم شود برخاستن از جا فراموشم چو گوهر گر چه در مهد صدف عمری است در خوابم نشد زین خواب سنگین رغبت دریا فراموشم ز من یک ذره تا در سنگ باشد چون شرر باقی نخواهد شد هوای عالم بالا فراموشم نه از منزل نه از ره، نه ز همراهان خبر دارم من آن کورم که رهبر کرده در صحرا فراموشم به یا دمن که پیش آن فرامشکار میافتد که با صد رشته کرد آن زلف بیپروا فراموشم به استغنا توان خون در جگر کردن نکویان را ولی از دیدنش میگردد استغنا فراموشم مرا این سرافرازی در میان دور گردان بس که کرد آن سنگدل از دوستان تنها فراموشم به اشکی میتوان شستن ز خاکم دعوی خون را پس از گشتن مکنای شمع بیپروا فراموشم نیم من دانهای صائب بساط آفرینش را که در خاک فراموشان کند دنیا فراموشم