صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غبار خط یارم توتیا در آستین دارم به دامن نور بینایی جلا در آستین دارم نیند این بسته چشمان لایق تشریف پیراهن و گر نه بوی یوسف چون صبا در آستین دارم به ظاهر در نظرها چون قلم گر خشک میآیم چو افتد کار بر سر گریهها در آستین دارم مرا بیهمدمی مهر لب و بند زبان گشته وگرنه همچو نی فریادها در آستین دارم به اوراق پر و بالم ز غفلت سرسری مگذر که من از سایه دولت چون هما در آستین دارم مدار از من دریغای ابر رحمت گوهر خود را که من چون تاک صد دست دعا در آستین دارم هزاران چشم در دنبال دارد هرپر کاهی و گرنه جذبهها چون کهربا در آستین دارم ز بس چون غنچه گل زین جهان تنگ دلگیرم مرا هر کس که چیند خونبها در آستین دارم به خون گل مزن دستای چمن پیرا به دامانم که جوی خون از آن گلگون قبا در آستین دارم مکن در راه من چاه حسد، ای خصم کوته بین که من از راستی چندین عصا در آستین دارم بیفشان برگ از خود گر نوا زین باغ میخواهی که من چون نی ز بیبرگی نوا در آستین دارم حضور دل مرا چون غنچه در تنگی بود صائب وگرنه خندههای دلگشا در آستین دارم