صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۲۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حریفی کو که راه خانه خمار بردارم ز مینا پنبه، مهر از مخزن اسرار بردارم شود بار دلم آن را که از دل بار بردارم نهد پا بر سرم از راه هر کس خار بردارم نماید مهر و کین یک جلوه در آیینه پاکم ز لوح ساده ناز طوطی از زنگار بردارم سخن چون خط مشکین میتند گرد دهان او چسان من دل از آن لبهای شکر بار بردارم زبی برگی شکر خوابی که من در چاشنی دارم چه افتاده است ناز دولت بیدار بردارم کشیدن مشکل است از رشته جان دست یک نوبت دل صد پاره از زلفش به چندین بار بردارم نمیخواهد میانجی جنگهای زرگری، ورنه نزاع از کفر و دین و سبحه و زنار بردارم صدف آب گهر را مانع از قرب است در دریا شوم در وصل مستغرق گر این دیوار بردارم چو مینای پر از میفتنهها دارم به زیر سر شود پرشور عالم چون ز سر دستار بردارم به فریاد آورد بیکاری من کارفرما را اگر فرصت دهد غیرت که دست از کار بردارم نگردانم ورق را در نظر بازی، نیم شبنم که چون خورشید بینم دیده از گلزار بردارم اگر از شکوه خاموشم نه خرسندی است، میخواهم که در دیوان محشر مهر ازین طومار بردارم گذارند آستین بر چشم خود سنگین دلان صائب اگر من آستین از دیده خونبار بردارم