صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل صد پاره خود را به زلف یار میبندم من این اوراق را شیرازه از زنار میبندم به چشم خیره رسوا نگاهان برنمی آیم به افسون گر چه چشم رخنه دیوار میبندم دم سرد خریداران اگر این چاشنی دارد شوم گر آب گوهر یخ درین بازار میبندم زبان در کام چون پیکانم از خشکی نمیگردد لب خشک از تکلم چون لب سوفار میبندم ز چشمم روی میتابد ز حرفم گوش میگیرد نگه در چشم میدزدم لب از گفتار میبندم ز تسخیر مزاح سرکش او عاجزم ور نه به تردستی شعله را با خار میبندم کمر در خون من صد عندلیب مست میبندد گل داغی اگر بر گوشه دستار میبندم فرستم نامه چون صائب به آن سنگین دل کافر به بال نامه بر با رشته زنار میبندم