صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نه بهر آب از سوز دل بیتاب میگردم که چون تبخال من از تشنگی سیراب میگردم سفیدی کرد چشمم را کف دریای نومیدی همان من در تلاش گوهر نایاب میگردم پر از گوهر کنم گر چون صدف دامان سایل را همان چون ابرنیسان از خجالت آب میگردم چه حاصل کز درازی رشته عمرم شود افزون چو من از بیقراری خرج پیچ و تاب میگردم جواب خشک میگوید به رویم ابر دریا دل چو گوهر گر چه از یک قطره من سیراب میگردم همان مشت خس و خاری است از گردش مرا حاصل به گرد خویشتن چندان که چون گرداب میگردم به صد جانب برد دل در نمازم از پریشانی به رنگ سبحه من سرگشته در محراب میگردم ندارد نفس کافر در مقام فیض دست از من گران از خواب غفلت بیش در محراب میگردم شبستان جهان را گر چه روشن از بیان دارم همان چون شمع صائب از خجالت آب میگردم