صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سواد شهر را از گریه گرهامون نمیکردم درین وحشت سرالنگر من مجنون نمیکردم امید سنگ طفلان بود باغ دلگشا ورنه به تکلیف بهار از خانه سربیرون نمیکردم نمیگشتم سفید از زردرویی در صف محشر به خون گردست و تیغ یار را گلگون نمیکردم ز شغل خانه سازی زنده زیر خاک میرفتم پناه خود خم میگر چو افلاطون نمیکردم که میآمد برون از عهده دریا کشی چون من قناعت از میلعلی اگر با خون نمیکردم ز خود بیرون شدم آسوده گردیدم چه میکردم اگر این کفش تنگ از پای خود بیرون نمیکردم اگر آیینه آن سنگدل میبود در دستم نمیدادم به دستش تا دلش را خون نمیکردم نمیشد بیبری بار دل آزادهام صائب اگر چون سرو من هم مصرعی موزون نمیکردم