صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۰۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگر میداشتم بال و پری پرواز میکردم درین بستانسرا دیوان محشر باز میکردم اگر میبود دامان شب زلفش به دست من حدیث درد بیانجام خود آغاز میکردم نسیم صبح از نامحرمان بود این گلستان را در ایامی که من بند قبایش باز میکردم سپند شوخ چشم از دور دستی داشت بر آتش در آن محفل که من قانون صحبت ساز میکردم حیا در پرده بیگانگی میخورد خون خود که آهوی ترا من شیرگیر ناز میکردم نسیم بیادب زنجیر میخایید در عهدی که من در زلف او چون شانه دست انداز میکردم نمیزد آب اگر بر آتش من سردی عالم چه دلها را کباب از شعله آواز میکردم اگر روی دلی از پرتو خورشید میدیدم سبک چون رنگ ازین بستانسرا پرواز میکردم اگر میبود درد عشق صائب کارفرمایم جهان را گلشن از کلک سخن پرداز میکردم