صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در دل صد پاره عیش جاودان پوشیدهایم نوبهار خویش در برگ خزان پوشیدهایم مطلب ما بینیازان از سفر سرگشتگی است چشم چون تیر هوایی از نشان پوشیدهایم چون هما از روزی خود نیست ما را شکوهای مغز را از چشم بد در استخوان پوشیدهایم موج آب زندگانی در پرده ظلمت خوش است در خموشی جوهر تیغ زبان پوشیدهایم رود نیل از چهره ما گرد غربت میبرد گر دو روزی در غبار کاروان پوشیدهایم گل ز شوخی میگذارد در میان با خار و خس خرده رازی که ما از باغبان پوشیدهایم شهپر رسوایی راز نهان ما شده است پردهای کز دل به اسرار نهان پوشیدهایم شرم بیدار ترا در خواب نتوانیم کرد گر چه از افسانه چشم پاسبان پوشیدهایم خاطری مجروح از تیغ زبان ما نشد ار چه ما چون بید در زخم زبان پوشیدهایم؟ ما به روی تازه در گلزار عالم همچو سرو تنگدستی را ز چشم این و آن پوشیدهایم پیچ و تاب ما جهانی را به شور آورده است از نظرها گرچه چون موی میان پوشیدهایم تیغ خورشید قیامت را کند دندانه دار پرده خوابی که ما بر چشم جان پوشیدهایم از نسیمی تار و پودش دست بردارد ز هم جامهای کز موج چون آب روان پوشیدهایم در چنین صبحی که جست از خواب سنگین کوه قاف پرده بر روی دل از خواب گران پوشیدهایم چشم خوبان جهان چون سرمه در دنبال ماست گر چه صائب در سواد اصفهان پوشیدهایم