صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۶۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما به چشم کوته اندیشان چنین آسودهایم ورنه در هر کوچهای پای طلب فرسودهایم در ضمیر روشن ما چهره نگشوده نیست گر به ظاهر تیره چون آیینه نزدودهایم صرفه خود چون صدف در بستن لب دیدهایم ورنه ما چون موج، بر و بحر را پیمودهایم پرتو خورشید داغ خاکساریهای ماست گرچه سر از شعله فطرت به گردون سودهایم هرقدر سنگ جفا از دست طفلان خوردهایم در تواضع همچو شاخ پرثمر افزودهایم چون نیفتد زلف مشکین سخن بر پای ما؟ ما به مژگان زلف شب را عمرها پیمودهایم فکر ما نشگفت اگر چون برگ گل رنگین بود سالها از غنچه خسبان گلستان بودهایم لب به تبخال جگر در تشنگیتر کردهایم پیش نیسان چون صدف هرگز دهن نگشودهایم نونیاز سینه صد چاک، چون گل نیستیم روزها با صبح صادق هم گریبان بودهایم استخوان ما ندارد پرده چربی چو نی بس که از مغز استخوان خویش را پالودهایم گر چه بر پیشانی ما نیست قفل بستگی مسعد سنگ، دایم چون در نگشودهایم خواه در مصر غریبی، خواه در کنج وطن همچو یوسف بیگنه در چاه و زندان بودهایم هرقدر احباب عیب از ما برون آوردهاند در برابر ما ز غیرت بر هنر افزودهایم حسرت ما را به عمر رفته، چون برگ خزان میتوان دانست از دستی که بر هم سودهایم دیو را در شیشه سر بسته نتوان بند کرد ما چه از فکر سفر زیر فلک آسودهایم؟ روح را در تنگنای جسم پنهان کردهایم چهره خورشید تابان را به گل اندودهایم گر چه آب زندگی از خامه ما میچکد ما ز بخت تیره صائب در لباس دودهایم