صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما دل خود را ز غفلت در گناه افکندهایم یوسف خود را ز بیچشمی به چاه افکندهایم همچو مخمل تار و پود خواب غفلت گشته است سوزن الماس اگر در خوابگاه افکندهایم هر دو عالم چیست تا ما قیمت یوسف کنیم میتوان بخشید اگر سنگی به چاه افکندهایم در سخن استادگی از ما سبکساران مخواه چون قلم ما حرف گفتن را به راه افکندهایم نیست ممکن لیلی از مجنون ما وحشت کند ما غزالان را به دنبال نگاه افکندهایم نیست غیر از شستشوی دیده ما را مطلبی بیتو بر خورشید تابان گر نگاه افکندهایم در میان ما و آتش میشود صائب حجاب پرده شرمی که بر روی گناه افکندهایم