صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون سبو تا ما ز دست خویش بالین کردهایم خانه خود از شراب لعل رنگین کردهایم در خطر گاهی که دامن بر کمر بسته است کوه بستر و بالین خود ما خواب سنگین کردهایم تکیه بر سنگین دلی پیش فغان ما مکن ما به فریادی سبک صد کوه تمکین کردهایم از مروت نیست کردن حق ما را پایمال ما به خون دست ترا اول نگارین کردهایم محضر آمادهای خواهد به خون ما شدن این پرو بالی که چون طاوس رنگین کردهایم بیدلان از مرگ میترسند و ما چون کبک مست خنده خود را دلیل راه شاهین کردهایم چشم آسایش ز منزل داشتن فکری است پوچ ما ز غفلت خواب خود در خانه زین کردهایم بیغمان گر طره دستار زرین کردهاند ما ز درد عشق روی خویش زرین کردهایم نغمه پردازان گلشن را به شور آوردهایم مصرعی چون شاخ گل هرگاه رنگین کردهایم چون کنیم استادگی در دادن سر همچو گل؟ ما که خواب امن در دامان گلچین کردهایم نیست صائب ناله ما را اثر در بیغمان ورنه خون مرده را احیا به تلقین کردهایم