صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دعوی گردن فرازی با اسیری چون کنم در صف آزاد مردان این دلیری چون کنم فقر تنها بیفنا چون دعوی بیشاهدست با وجود هستی اظهار فقیری چون کنم خوان خالی میشود رسوا چوبی سر پوش شد نیستم سیر از حیات اظهار سیری چون کنم عیبجویی زشت و از معیوب باشد زشتتر سنگ کم دربار دارم بارگیری چون کنم من که نتوانم گلیم خود بر آوردن ز آب دیگری را از رفیقان دستگیری چون کنم گرندارم گوشهای در فقر عذر من بجاست از گرفتن عار دارم گوشه گیری چون کنم نیستم دلگیر اگر آیینهام در زنگ ماند من که اهل معنیم صورت پذیری چون کنم من که از زاغ وزغن صائب خجالت میکشم بانواسنجان قدسی هم صفیری چون کنم