صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۷۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میشود از اشک چشم عاشق دیوانه گرم کز شراب تلخ گردد دیده پیمانه گرم برگ عیش ما بود چون لاله داغی از بهار میتوان کردن سرما را به یک پیمانه گرم ریزش ابر آورد در خنده ما را همچو برق صحبت ما میشود از گریه مستانه گرم در دل ما غنچه پیکان او گلگل شکفت شاد گردد میهمان باشد چو صاحبخانه گرم در بساط دل مرا از پاکبازی اه نیست بگذرد سیل گران تمکین ازین ویرانه گرم خاکدان عالم از بیرونقی افسرده بود شد از آه من درو دیوار این غمخانه گرم حلقه بیرون در دارد مرا افسردگی ورنه با شمع است دایم صحبت پروانه گرم یک دل بیغم کند آزاد صد دل را ز غم میشود هنگامه اطفال از دیوانه گرم نیست جای خواب آسایش گذرگاه جهان تا به کی سازی به پهلو بستر بیگانه گرم روزی دیوانه میآید برون صائب زسنگ هست تا در کوچهها هنگامه طفلانه گرم