صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
رفت آن عهدی که من بییار ساغر میزدم بر کمر دارم کنون دستی که بر سر میزدم بود طرق قمریان انگشتر پا سرو را در گلستانی که من با او سراسر میزدم میدواندم ریشه در دل قاتل بیرحم را زیر تیغش پیچ وتابی گر چو جوهر میزدم با کمال تنگدستی از شکست آرزو خارو خس در دیده تنگ توانگر میزدم جوشن داودیی از عشق اگر میداشتم خویش را بر قلب آتش چون سمندر میزدم زنگ کلفت را اگر میشد برون دادن زدل خیمه با گردون زنگاری برابر میزدم بوریا بر خاک پشت دست خود را میگذاشت هر کجا من تکیه باپهلوی لاغر میزدم این که کردم حلقه درها دو چشم خویش را کاش دل را حلقه امید بر در میزدم جلوه لشکر تن تنها کند در دیدهام من که تنها چون علم بر قلب لشکر میزدم میکشم اکنون الف چون سوزن از بهر خزف من که همچون رشته پشت پا به گوهر میزدم نی به ناخن میکند دوران تلخم این زمان زان تغافلها که من بر تنگ شکر میزدم میکنم آب حیات خویش صرف شوره زار من که از نخوت سیاهی بر سکندر میزدم میشدم خامش اگر چون شانه باچندین زبان دست در دامان آن زلف معنبر میزدم صائب اکنون بادهان خشک و چشم تو خوشم من که استغنا به خلد و آب کوثر میزدم