صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۵۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا به زانو رفته پای من به گل از لای خم پای رفتن نیست ازمیخانهام چون پای خم کرد حلاجی میوحدت سر منصور را خشت بردارد میپرزور از بالای خم رخنه دل از میصافی نمیآید بهم میکنم اندود این ویرانه را از لای خم از دل پر جوش نتوانم به بالین سر نهاد نیست ممکن کف شود آسوده بر بالای خم چون توانم باده گلرنگ را بیپرده دید من که مستی میکنم از دیدن سیمای خم گرزموج میبه فرقم تیغ بارد چون حباب نیست ممکن از سرم بیرون رود سودای خم سفلگان در نعمت از منعم نمیآرند یاد چون سبو خالی شد ازمی میشود جویای خم دخل دریا ابر را در خرج میسازد دلیر میکنم خالی به جرات شیشه را در پای خم از دهان بسته باشد قفل روزی را کلید پر برآید کوزه لب بسته از دریای خم کیست عقل شیشه دل تا کوس دانایی زند در خراباتی که افلاطون نگیرد جای خم مذهب و مشرب به هم آمیختن حق من است میفشانم گرد راه کعبه را در پای خم میگشاید دفتر صبح قیامت آسمان چون ز جوش باده آرد کف به لب دریای خم شیشه نشکسته در پا گرچه کمتر میخلد توبه نشکسته افزون میخلد در پای خم گربه این عنوان میروشن تجلی میکند همچو کوه طور میپاشد زهم اجزای خم صیقل روح است صائب صحبت روشندلان میتوان رودید در آیینه سیمای خم