صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از دل گم گشته خود گر نشان مییافتم یوسف خود را میان کاروان مییافتم چشم من از نقش تا بر خامه نقاش بود برگ عیش نوبهاران از خزان مییافتم میتوانستم به گرد خود حصاری ساختن خاکساری همچو خود گردرجهان مییافتم رشته پرواز من تا در کف تسلیم بود در قفس دایم حضور آشیان مییافتم بلبلان چون برگ گل از آشیان میریختند رخصت یک ناله گر از باغبان مییافتم روزاول کاش خود را راست میکردم چو تیر تا خلاصی از کشاکش چون کمان مییافتم این زمان در کعبه چون سنگ نشانم بیخبر من که فیض کعبه از سنگ نشان مییافتم این زمان بیداریم خواب است، ورنه پیش ازین دولت بیدار در خواب گران مییافتم ناله تنهایی من باغ را دیوانه کرد آه اگر هم نالهای در بوستان مییافتم گر نمیشد تنگ صائب خلق من ازروزگار هم درین عالم بهشت جاودان مییافتم