صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ناله من میزند ناخن به دل ناهید را گریه من تازه رو دارد گل خورشید را خط آزادی است از اهل طمع، بیحاصلی عقده پیوند در دل نیست سرو و بید را نام شاهان از اثر در دور میباشد مدام جام میدارد بلند، آوازه جمشید را کوکب اقبال و دولت شوخ چشم افتاده است مشرق دیگر بود هر صبحدم خورشید را دوربینی کز مآل شادمانی آگه است تیغ زهرآلود میداند هلال عید را