صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عاشق صادق نمیدارد تمناهای خام تخم انجم در زمین صبح میسوزد تمام کام و ناکامی درین گلشن هم آغوش همند بیشتر از فصلها در فصل گل باشد ز کام فسق پیش من زطاعات ریایی بهترست استخوان صد پیرهن باشد به از مغز حرام تیرگی بیرون نرفت از دل به علم ظاهری خانه را روشن نمیسازد چراغ پشت بام ز انتقام حق کند ایمن عدوی خویش را میکشد هرکوته اندیشی که از خصم انتقام میتوان آسان گسستن دامهای سست را دل مخور گر کار دنیای تو باشد بینظام سالکی کز نور وحدت صیقلی شد دیدهاش میکند چون کعبه هر سنگ نشان را احترام عالم روشن به چشم خویش میسازد سیاه چون عقیق از سادگی هرکس کند تحصیل نام از گرانسنگی پرستاران مودب میشوند سجده پیش بت برهمن میکند جای سلام چشم بد را ناتمامیهاست نیل چشم زخم روی در نقصان گذارد ماه چون گردد تمام از طوع پیش خسان مگشا لب خواهش که نیست تا لب گور این جراحت را امید التیام اره با آهن دلی با نخل بارآور نکرد انچه با عزلت گزینان میکند سین سلام نفس چون مطلق عنان گردید طغیان میکند سرکشی بارآورد چون نخل آب بیلجام میشود کام سخنورتر ز شعر آبدار سبز سازد تیغ اگراز آب خود صائب نیام