صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حیرت نگر که در بغل غنچه بوی گل زنجیر پاره میکند از آرزوی گل رفتی و در رکاب تو رفت آبروی گل شبنم گره چو گریه شود در گلوی گل مینا شکستهای است مرا سرو در نظر تامست گشتم از قدح رنگ و بوی گل دود خموشی از دل آتش برآورد خاری که ترزبان شود از گفتگوی گل ناز دم مسیح گران است بردلم این خار را نگرکه گرفته است خوی گل از چاک سینه سیر خیابان گل کند آن را که بینیاز ز گل ساخت بوی گل آبی نزد بر آتش بلبل درین بهار خالی است از گلاب مروت سبوی گل از گلشنی که دست تهی میرود نسیم پر کردهام چو غنچه گریبان ز بوی گل شبنم ز شوق روی توای نوبهار حسن خوناب حسرتی است به جام وسبوی گل چون سایه در قفای تو افتاد بوی گل در گلشنی که بلبل ما ناله سر کند شرم رمیده را نتوان رام حسن کرد رنگ پریده باز نیاید به روی گل هر چند خنده رو به نظر جلوه میکند ایمن مشو ز برق جهانسوز خوی گل گیرد ز اشک من رگ تلخی گلابها تا ریشه کرد در دل من آرزوی گل از وصل ناتوان محبت شود خراب بیماری نسیم فزاید ز بوی گل ظلم است حال مرغ قفس را نهان کند آن را که چون نسیم بود راه سوی گل کردم نهفته در دل صد پاره راز عشق غافل که بیش میشود از برگ بوی گل در آتشم چو لاله ز پیشانی گشاد از مشرب وسیع به تنگم چو بوی گل صائب تلاش قرب نکویان نمیکنم چشم ترست حاصل شبنم ز روی گل