صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۶۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دارم ز دست رفته عنانی ز دود دل چون زلف تاب داده سنانی ز دود دل چون لاله سرخ روست درین بوستانسرا آن را که هست سوخته نانی ز دود دل بر جا نماند آن که بود چون شرارهاش در زیر پای تخت روانی ز دود دل چون خامه رهنورد تو هرجا که بگذرد ماند به یادگار نشانی ز دود دل دارد خط امان ز تریهای روزگار آن را که هست آینه دانی ز دود دل از ما حذر که در دهن آتشین ماست چون لاله داغ دیده زبانی ز دود دل در تنگنای سینه من جلوه میکند هر گوشه سبز مور میانی ز دود دل تیرش ز سنگ خاره چو ابرو گذر کند در دست هرکه هست کمانی ز دود دل افتاده تا به روز قیامت سیاه مست هرکس که تلخ ساخت دهانی ز دود دل زان تازه و ترم که رسانیده است عشق در سینهام بنفشه ستانی ز دود دل صائب هوای چشمه حیوان نمیکنم دارم اگر چه سوخته جانی ز دود دل