صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
رخسار همچو ماه تو از عنبرین هلال درگوش آفتاب کشد حلقه زوال فارغ زرشک آینه وآب کرده است عشاق را نظاره آن حسن بیمثال بر لعل او عقیق کند آب خود سبیل بر سیب او سهیل کند خون خود حلال لب نیست رخنهای توان بست چون گشود چندان که ممکن است بپرهیز از سوال صائب دلش فسرده نگردد ز برگریز مرغی که بهار کشد سر به زیر بال