صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آن که سوز جگر و دیدهتر داد مرا همچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا قطع پیوند ازین سبز چمن مشکل بود خجلت بیثمری برگ سفر داد مرا عشق روزی که رسانید مرا خانه به آب چشمتر غوطه به دریای گهر داد مرا چون به فریاد من آن سرو خرامان نرسید زین چه حاصل که چو گل زر به سپر داد مرا؟ گشت تا رشته من بیگره از همواری ره به دل سبحه ز صد راهگذار داد مرا چه شکایت کنم از ضعف بصر در پیری؟ که بصیرت عوض نور بصر داد مرا قسمت یوسف بیجرم نشد از اخوان گوشمالی که درین عهد هنر داد مرا کو دماغی که برآرم ز گریبان سر خویش؟ من گرفتم که فلک افسر زر داد مرا از دل سخت نداده است زمین قارون را خاکمالی که درین دور هنر داد مرا ریخت هر کس به رهم خار ز خصمی چون برق صائب از بیبصری بال دگر داد مرا