صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۲۴۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گرفته اوج ز بس فیض نوبهار امسال یکی شده است لب بام و جویبار امسال خمیر مایه چندین بهار آینده است زمین ز ابر شد از بس که مایه دار امسال نکرده راست نفس سرو خوشخرام شود اگر بلند شود از زمین غبارامسال چنین که رشته باران ز هم نمیگسلد دل دو نیم نماند به روزگار امسال اگر نه صبح قیامت بود شکوفه چرا نهفتههای زمین گشت آشکار امسال شکوفه همچو ثمر پشت شاخ خم سازد چنین هجوم کند گر به شاخسار امسال غریب نیست که زاهد برآید از خشکی چنین که شد درو دیوار میگسارامسال ز نوبهار هوا شد چنان به کیفیت که میکشان شکنند از هوا خمارامسال ز دست توبه گرفته است جوش لاله و گل چو برگهای خزان دیده اختیار امسال به دیده تیغ مرصع نیام میآید ز جوش لاله و گل تیغ کوهسار امسال بجز گرفتن جام و نظاره ساقی نمیرود دل ودستم به هیچ کارامسال غنی زآب خمارند میکشان صائب ز بس هوا ز رطوبت شد آبدار امسال